Ballotage

De club ten behoeve van ouderen die nog op zichzelf wonen en om aanspraak verlegen zitten heeft weer eens gebeld. Of hij nog te porren is voor een nieuwe kennismaking. Een vrouw van ver in de tachtig met een Surinaamse connectie, spreekt goed Nederlands. Ach, waarom niet?

Een bestuurslid komt hem ophalen. Het blijkt niet ver van zijn eigen huis. Lekker makkelijk. En een toegang tot de baai, ook leuk. Al bij het hek worden ze opgevangen door een vrouw, die zich voorstelt als de dochter van. 

“Fijn dat u wilde komen!”

Midden in de grote voorzaal, de buitendeur een paar meter voor zich, zit Moeder overeind in een flinke leunstoel. Half toegedekt met een dekentje, een tafeltje binnen handbereik. In het gezelschap van een andere dochter, die is ingevlogen om haar zus tijdelijk te ontlasten.

“Trek die stoel maar dichterbij,” gebiedt Moeder na de begroeting,  “ik hoor niet meer … Lees het volledige stuk

Rijksknuffel

Als er één vondst is van het verongelukte derde kabinet-Rutte die wèl een schoonheidsprijs verdient, dan is het de rijksknuffel die werd ingezet om het volk af te leiden en te verzoenen met zijn lot. Haar toon, dictie, oogopslag, kapsel, gebit, make-up, garderobe, sieraden, hélemaal om in een doosje te doen, zoals Annie M.G. Schmidt al dichtte op haar vooruitziende wijze. 

In het heetst van de politieke strijd was ze er opeens, op alle televisiekanalen die enig gewicht in de schaal leggen. Waar de baas van het land haar had opgeduikeld, wist niemand precies. Al wilde een hardnekkig gerucht dat het ging om een onderhands geschenk van de Amerikaanse president, dat hij sinds zijn bezoek aan het Witte Huis in het Torentje verborgen hield ‘tot de tijd rijp zou zijn’. 

Haar naam was Alexandra Carla van Huffelen en haar officiële functie staatssecretaris van financiën voor de portefeuille toeslagen en douaneLees het volledige stuk

West Side Story

Dat ik ook op Sint Maarten zo’n afzichtelijke bunker aantrof, was geen verrassing. In elke samenklontering van mensen in het westelijk halfrond beroerd door de magie van Hollywood, vind je zoiets. Maar dat juist in deze, twee dagen vóór mijn geplande terugkeer naar huis, Spielbergs remake van West Side Story in première zou gaan… Wie weet kon ik daar nog kaartjes voor krijgen. Op naar Caribbean Cinemas! 

West Side Story is in mijn geheugen gekalligrafeerd. Ik was 16 en zie nog altijd de grote bioscoop in Amsterdam-Zuid. In het gezelschap van een al wat  oudere huisvriendin van mijn ouders, die waarschijnlijk op het idee was gekomen en mijn ouders had overgehaald. 

De film van Robert Wise en Jerome Robbins was een landelijke  sensatie, iets waarover je moest kunnen meepraten. Maar mijn ervaring met bioscopen ging niet veel verder dan De Tien Geboden en Conny und Peter machen Musik en op … Lees het volledige stuk

Spergebied

Het was mijn eer te na, op mijn kamer te blijven treuren over het verlies van mijn bril. Al ontbrak het me aan niets en kon ik zelfs de zender Arte perfect ontvangen.

Het zou twaalf dagen duren, zei de man van de brillenzaak, vóór hij nieuwe glazen in huis had. Ik geloofde mijn oren niet, zo vast had ik erop gerekend dat ‘ze’ in dit deel van het eiland wel raad zouden  weten met mijn situatie. Niet voor niets had ik in het hotel meteen voor vier nachten betaald.

De Grote Baai van Philipsburg, in het Nederlandse deel, waar dagelijks ettelijke cruiseschepen tegelijk hun levende have de benen lieten strekken, had me de voorafgaande dagen niet kunnen bekoren. In Marigot voelde ik me direct op mijn gemak en was de zee even dichtbij als daar. 

Volgens de kaart hoefde ik slechts de straat van het hotel uit te lopen, … Lees het volledige stuk

Back to de Bijlmer

De vraag wat ik er te zoeken heb, blijft me achtervolgen. Maar heel af en toe weten de algoritmes van Linkedin toch nog iets te verzinnen waar ik blij van word. Zo belandde ik deze maand door hun toedoen op wonderbaarlijke wijze in het Bijlmermeerse winkelcentrum Ganzenhoef, om precies te zijn de mij volstrekt onbekende Bims Studio X, waar zich  uit het niets een praatshow ontvouwde over ‘zwarte actualiteit, kunst en cultuur’. 

Mijn hart maakte een sprong van ruim dertig jaar. Ze keken nog even snugger en opgewekt uit hun ogen, de een met een vette bril midden op het hoofd, de ander met een fleurig opgebonden bos haar, dezelfde  mimiek en dictie: Guilly en Ivette, het duo waarmee ik in die oude vertrouwde polder in de redactie  van een baanbrekend bedoeld televisieprogramma had gezeten. Bij de omroep die politiek correct was vóór iemand in het Gooi wist wat … Lees het volledige stuk

Muze in de steigers

Het is zondagmorgen, de nieuwe dag verjaagt op brute wijze alle geuren en kleuren die de slaap in petto had. Met veel moeite, mijn ogen stijf dicht, kan ik hem nog iets ontfutselen… Het decor van een paar verdiepingen, steigers, trappetjes en overlopen. En het gevoel dat ik meelift met de camera die nogmaals zal bewijzen dat ze echt bestaat.  

Geen wonder dat ik lag te malen. Het was gisteren zó anders, met al die mensen op elkaars lip en de onrust op de vloer. Geen relaxte cameravoering, standaardinstellingen en vaste shots, zodat ik telkens voorvoelde wanneer ze in mijn blikveld zou opduiken en ik super gefocust moest zijn. 

Het is dit jaar mijn absolute favoriet: een wekelijks programma over kunst en samenleving bij de meest succesvolle televisiezender van Nederland (NPO1), op zaterdagavond, dus voor het breedst denkbare publiek. Met een zieke bigband die zijn hand nergens voor omdraait en … Lees het volledige stuk

De koopman en de dominee

De Nederlandse afgang in Afghanistan was geen ongelukje of een kwestie van falen in commissie, zoals de afgetreden minister van buitenlandse zaken het deed voorkomen. Integendeel. Tenminste sinds de inrichting van het Koninkrijk der Nederlanden na de nederlaag van Napoleon hebben de koopman en de dominee elkaar voortdurend in de weg gezeten en tijdens de golf dekolonisaties na de tweede wereldoorlog kreeg de dominee, als behartiger van de belangen van onderdrukte en achtergestelde delen van de wereld, zelfs de wind in de zeilen. Tot de koopman, na de ineenstorting van het sovjetrijk, nieuwe kansen zag en in de ontketende wereldmarkt zijn grootste dromen uitkwamen. Zodat Rutte nog slechts hoefde te zorgen dat de Polder als belastingparadijs niet te veel in de kijker liep. 

Ondertussen heeft de dominee zich niet helemáál laten kisten en is nog altijd sprake van een ethische onderstroom in het koninkrijk, die leidt tot deelname aan vredesmissies … Lees het volledige stuk

Over geweld gesproken

De natuurlijke bedrading van mijn zenuwstelsel is zo geniaal dat ik telkens weer versteld sta van de informatie die me van tijd tot tijd volkomen onverwacht maar zeer opportuun in de schoot wordt geworpen. Zo werd ik deze zomer gegrepen door twee boeken, waarmee Afrika zich weer eens – als een verwaarloosde liefde – aan me opdrong: The shadow king (2019) van de Ethiopisch-Amerikaanse Maaza Mengiste  en Truth, by omission (2019) van de Canadees Daniel Beamish. 

Op het eerste viel mijn oog tijdens een vluchtig bezoek aan een  boekwinkel in Haarlem. Vanwege het kleurrijk omslag en de onmiddellijke associaties van zowel de titel als de naam Mengiste met Ethiopië. Het tweede was ook een toevalstreffer en vloeide voort uit de kennismaking met een nieuwe buurvrouw hier op Bonaire, die het aanbeval omdat ze de auteur goed kende. Beide worden gepresenteerd als roman, dus als werk van de verbeelding, maar … Lees het volledige stuk

Rookgordijn

Van tijd tot tijd een rookgordijn leggen, zodat iedereen de weg kwijt raakt en niemand meer weet of haar neus van voren zit dan wel opzij, is voor bestuurders dé manier om niet uit het zadel te worden gewipt, althans in het Openbaar lichaam Bonaire (OLB). 

Deze zomer was het opnieuw raak. Na een jaar duimen draaien met corona als excuus was men daar namelijk op het lumineuze idee gekomen de Wereldbank te laten uitzoeken wat de gevolgen van de pandemie waren geweest en nog zouden zijn. Alsof die gerenommeerde instelling wel even te voorschijn zou toveren wat men zelf niet zag of bedenken kon.

De Europese Unie (EU) stond klaar als geldschieter, want die is gewend technische hulpaanvragen uit te besteden bij de Wereldbankgroep. Bovendien paste de aanvraag goed in bestaande programma’s voor de beoordeling en leniging van noden die zich voordoen na natuurrampen, in het bijzonder in … Lees het volledige stuk

Blikvernauwing

Als een dief in de nacht heeft een handvol bureaucraten een unieke vorm van samenwerking tussen de publieke omroepen in Nederland en België om zeep geholpen. Alsof ze op het dieptepunt van de coronacrisis, in hun ivoren torens te Hilversum en Brussel, dachten: het klootjesvolk in de diaspora heeft al genoeg aan zijn hoofd, daar komen we wel mee weg. 

Ik heb het over de televisiezender Het Beste van Vlaanderen en Nederland (BVN), een kwart eeuw geleden opgericht door de Nederlandse Publieke Omroep (NPO) en haar evenknie in België de Vlaamse Radio- en Televisieomroep (VRT). Met dag en nacht programma’s van vaak hoge kwaliteit, zonder hinderlijke reclame maar wel met de nodige herkansingen zodat je niets hoefde te missen!

Voor een landverhuizer dan wel nomade van Hollandse bodem met familie en vrienden in België, zoals ik, was de BVN ideaal. Ik heb nog nooit zoveel Nederlandstalige televisie van over de … Lees het volledige stuk