Pronk geeft Suriname niet op

Nu jan en alleman naarstig op zoek zijn naar lichtpuntjes in het rampjaar 2020, wijs ik graag op de memoires van de Nederlands oud-minister Jan Pronk over dertig jaar van zijn leven onder de titel: Suriname, van wingewest tot natiestaat. Een verademing temidden van de hedendaagse ketelmuziek van omhooggevallen celebrities dan wel influencers die zich, bang of verongelijkt, beklagen over de dynamiek van de natuur – de pandemie! – of eigenschappen en behoeften van ‘andere’ mensachtigen.  

Als tijdgenoot van de auteur herken ik maar al te goed de kentering die zich de afgelopen halve eeuw heeft voltrokken in de publieke opinie van het ‘westerse’ en meest welvarende deel van de mensheid. Eerst waren we getuige van een soort   wedergeboorte van het drieluik vrijheid-gelijkheid-broederschap in de vorm van de Universele verklaring van de rechten van de mens en tal van daarop gebaseerde supranationale verdragen en instellingen en nu, in … Lees het volledige stuk

Blind date

Niets vermoedend opende ik de voordeur. Ze keek me recht in het gezicht, van achter het hek. Alsof ze mij in gedachten te voorschijn had geroepen. Achter haar stond een grote zwarte auto. 

“Hier is zijn naam en telefoonnummer,” zei ze even later, toen tot me was doorgedrongen wie ik voor me had. “Hij is er slecht aan toe en heeft behoefte aan gezelschap. Jij zit hier toch ook maar in je eentje te koekeloeren!” 

Aan de telefoon klonk hij aangenaam verrast. Of ik langs kon komen,  want hij kwam nauwelijks de deur uit. Dan kon hij me meer vertellen. Ik had geen idee wat ik moest verwachten, hoewel zijn stem me op een idee bracht. Maar ik wilde niet te vroeg oordelen. 

Een bungalow met een flinke tuin. Goddank geen honden. Nadat ik luid genoeg had geroepen, hoorde ik een stem van ver en zag ik ook een deur … Lees het volledige stuk

De ladder van Lansink

Hoe meer welvaart hoe meer afval! 

Ja maar afval moet je zien als grondstof, werpen de profeten van de ‘circulaire economie’ je dan tegen. Zonder dat ze ook maar één moderne samenleving kunnen aanwijzen, waar mensen niet hun eigen natuurlijke omgeving schade toebrengen. Integendeel, zelfs in de ruimte hebben mensachtigen al zoveel rotzooi gedumpt dat de kans op ongelukken steeds groter wordt. 

Terwijl in Europees Nederland – met ruim een halve ton afval per persoon per jaar – van alles is en wordt gedaan om welvaartsresten en -gevolgen te camoufleren, ligt afval hier op Bonaire nog te schitteren in de zon. Op de Ladder van Lansink, genoemd naar een Nederlandse politicus (CDA) op het eind van de jaren zeventig, waarmee de mogelijke vormen van afvalbeheer en -verwerking naar effectiviteit worden gerangschikt, bungelt het eiland dan ook helemaal onderaan. 

Daar staat namelijk storten en dan krijg je als bewoner direct de … Lees het volledige stuk

Idealist

Idealisme is terug van weggeweest. Althans in het Westen, dat na de tweede wereldoorlog de bakermat werd van een  reeks sociale bewegingen en vernieuwingen waar de wereld van opkeek. Flower power, provo’s, vrijstaten, communes,  Dolle Mina, studentenrevoltes, vredesbewegingen, homohuwelijk, Club van Rome, ontwikkelingswerk, Bhagwan, anti-apartheid, landencomités,  biologische landbouw, krakers, dierenwelzijn, digitale gemeenschappen, antiglobalisten. Tot, ongemerkt, na vier vette decennia magere jaren aanbraken. Een eeuwigheid geleden… 

Mijn halve leven ben ik versleten voor en weggezet als idealist: eerst omdat ik vooral niet moest denken dat ik al doorhad hoe mensen zich gedragen en de wereld in elkaar zat, later omdat het ergernis wekte dat ik nog altijd bepaalde standpunten trouw bleef en geen eieren voor mijn geld had gekozen.

In die zin hoor je het woord nauwelijks meer. Als alternatief heeft ‘wereldverbeteraar’ nog een tijdje opgeld gedaan, om andersdenkenden te kleineren. Maar dat werkte vaak averechts en het modieuze GutmenschLees het volledige stuk

Heilige graal

Eindelijk is er in Nederland weer een beweging ontstaan, die tegemoet komt aan de drang der generaties de wereld telkens weer opnieuw uit te vinden. Met name de millennials (geboren tussen 1981 en 1996) waren aan de beurt en het scheelde niet veel, of zij waren ook als ‘verloren generatie’ de geschiedenis ingegaan. Maar hun tij is tijdig gekeerd, door een samenloop van omstandigheden.

De Heilige graal die ze – naar goed middeleeuws gebruik – dan toch gevonden lijken te hebben is een wereld zonder racisme. Twee cruciale omstandigheden waren de pandemie van het coronavirus en de dood door politiegeweld van de Afro-Amerikaan George Floyd in Minneapolis. De ene leidde ook in Nederland tot grote sociale onrust en de andere tot een nieuwe impuls voor de black-lives-matterbeweging in en buiten de Verenigde Staten (VS). 

De omstreden demonstratie van Kick Out Zwarte Piet op de Dam in de hoofdstad, op … Lees het volledige stuk

Vamos a la playa

Na vijf weken Bogotá moet ik nodig worden uitgelaten. Weg uit de heksenketel, weg uit etalage nr 739 op de zevende, waar je geen raampje kunt open zetten, de vloer ijskoud blijft en ik pas voor nóg een zonsondergang. Geen Spaanse les meer, de bestraling van morgen gaat niet door en maandag is het Driekoningen, dus ik kan er even tussenuit. Lees het volledige stuk

College slaat plank mis

Het voornemen van het bestuurscollege van het Openbaar Lichaam Bonaire (OLB) Nederlandse sollicitanten van de overkant te verplichten binnen een jaar na aanstelling het Papiaments onder de knie te krijgen is de omgekeerde wereld. Als er op dit gebied één dringende noodzaak bestaat, dan is het wel dat Bonairianen zelf een extra inspanning doen om zich naast hun eigen taal te bekwamen in het Nederlands. Want het kan nooit de bedoeling van de voorvechters van het Papiaments zijn geweest dat hun erfgenamen zich in die taal opsluiten en daardoor vervreemden van de wereld om zich heen.… Lees het volledige stuk

Moederziel alleen

“Ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws,” spreekt de medisch directeur van het Centro de Control Cáncer in Bogotá tenslotte, voor zich uitkijkend naar het raam aan de straatkant.

Dat heb ik vaker gehoord en hoewel ik nu het meest benieuwd ben naar het slechte, plooi ik mijn gezicht toch maar in een beleefde glimlach en antwoord: “Geeft u me dan eerst maar het goede.”

“Het goede nieuws is…” 

Hij draait zijn bovenlichaam een kwart slag en kijkt me nu recht in het gezicht. 

“De kanker is tot nu toe beperkt gebleven tot de prostaat.”

Goed nieuws ja. En het slechte komt er direct achteraan. 

“Helaas is bij u sprake van een zeldzame complicatie, een cyste met vocht in de prostaat en daarom lijkt de brachytherapie me in dit geval te riskant.”

Dat is een streep door de rekening. De uroloog op het eiland sprak destijds van ‘een … Lees het volledige stuk

Hoe soeverein kun je zijn

 

Zelden heb ik zo sterk het gevoel gehad dat ik werd teruggezet in de tijd als toen ik op 22 mei van dit jaar een bezoek bracht aan het kantoor van de actiegroep Nos Kier Boneiru Bek (NKBB, Geef ons Bonaire terug) in Kralendijk. Ik kende het van buiten maar al te goed vanwege de vlaggen en leuzen en de nabije rotonde met de van ver zichtbare kerk, maar toen ik die ochtend voor het eerst binnen was en luisterde naar James Finies en Davika Bissessar-Shaw, was ik opeens weer de verslaggever die in het begin van 1973 zijn weg zocht in de Afrikaanse havenstad Dar es Salaam. 

Dat was namelijk in die tijd hét toevluchtsoord van de bevrijdingsbewegingen die nog vochten voor onafhankelijkheid in de grote Portugese koloniën en afschaffing van de apartheid in Rhodesië en Zuid-Afrika. De muren vol krantenknipsels, de foto’s van historische gebeurtenissen en beroemdheden, … Lees het volledige stuk