Auteur: Theo Ruyter

Gebakken lucht

Eén ding heeft het dagelijks bestuur van het eiland Bonaire goed geregeld en dat is de manier waarop het zichzelf verkoopt. Altijd netjes èn kleurrijk gekleed, het gezicht in een blijmoedige plooi en niet te beroerd voor een kwinkslag. Dat culmineert in de glossy Bon Bini Bonaire, geproduceerd door het reclamebureau ADCaribbean BV en uitgegeven door het Kabinet van de Gezaghebber. Eind afgelopen maand verscheen het vierde nummer (zomer 2020 – nr 1). 

Het blad heet ‘bedoeld voor iedereen die geïnteresseerd is in Bonaire en zijn inwoners’, aldus het Colofon. Dat klinkt alsof het gaat om voorlichtingsmateriaal, dat elke overheid haar burgers en derden behoort te verschaffen. Des te meer verwonderlijk is het dat het blad nog altijd in eilandelijke kring niet blijkt doorgedrongen. 

Op zoek naar een papieren exemplaar kreeg ik op de afdeling communicatie van het eilandbestuur te horen dat voor ons, bewoners, het blad alleen online … Lees het volledige stuk

Gil The Grid

In menig land waar de coronacrisis de afgelopen maanden was uitgebroken zijn stemmen opgegaan over de helende werking van kunst in tijden van beproeving. Deels om te zorgen dat politici die plotseling geld te veel hadden kunst en cultuur niet zouden overslaan, deels om kunstenaars aan te moedigen hun werk op de een of andere manier voort te zetten. Zo ontstond in Nederland bijvoorbeeld het idee van troosttv. 

In deze uithoek van het Koninkrijk kunnen we ook best wat troost gebruiken, want voor een lock-down of quarantaine meer of minder draait men hier zijn hand niet om. Maar de pakketjes die ons van de Overkant bereikten blonken vooral uit in zelfbeklag en chauvinisme, dus verveelden al gauw.  Eigenlijk heb ik me maar één keer wezenlijk getroost gevoeld. Zonder een expliciete verwijzing van de betrokkenen naar de crisis. Ik moet, hoe dan ook, dat verband zelf hebben gelegd. 

Het was een … Lees het volledige stuk

Eilandgevoel

Eilanden hebben altijd meer tot mijn verbeelding gesproken dan andere topografisch afgebakende delen van het aardoppervlak. Maar vraag me niet waarom, want het ene eiland is het andere niet en alleen al de namen roepen  zeer verschillende gevoelens bij me op. 

In ieder geval heb ik het niet van mijn ouders meegekregen. Die hadden nooit zwemles gehad en stonden al doodsangsten uit, als ze in de buurt van ‘het diepe’ kwamen. Ze waren wel dol op het strand van de Noordzee, waar we destijds minstens de helft van al onze zondagen hebben doorgebracht. Vermoedelijk hebben ze de zee altijd gewantrouwd, want toen ze het nodig achtten ons ook de weg naar het buitenland te wijzen, ging de reis vooral naar Duitsland en Oostenrijk. Daar kwam geen eiland aan te pas.  

Ondertussen moet ik me wel een beeld hebben gevormd van wat een eiland kon of moest zijn. Anders had … Lees het volledige stuk

Rattenvanger

Ratten vangen is tegenwoordig, zelfs in crisistijd, eerder een uitstervend dan een respectabel beroep. Maar rattenvangers die mensen lokken en hun een oor aannaaien, zijn van alle tijden en die weten vaak van geen ophouden.

Zo dook er het afgelopen jaar een op in Europees Nederland, Rutger Bregman (geb. 1988), die ging voor niet minder dan ‘een nieuwe geschiedenis van de mens’ en al gauw – dankzij een uitgekiende marketing – niet meer was weg te slaan uit de bestsellerslijsten. Maar nu hij begint te zakken, moet hij zeilen bijzetten. Vandaar dat deze maand één hoofdstuk uit zijn evangelie nog eens dunnetjes wordt overgedaan op de hippe Amsterdamse nieuwssite de Correspondent, waar hij verantwoordelijk is voor het thema Vooruitgang.

Zijn algehele boodschap is niet alleen blijmoedig – Bregman is van huis uit christen – maar ook gemakkelijk te bevatten. De titel van het boek, een letterlijk citaat uit … Lees het volledige stuk

Godsgeschenk

De premier van het Koninkrijk, die naar aanleiding van Pasen een kaarsje opstak in een kerk in Den Haag. Nooit gemerkt dat hij iets met godsdienst te schaften had. Integendeel, onlangs citeerde de Amigoe nog een Antilliaanse student, die tot zijn verbazing had geconstateerd dat Rutte in zijn toespraken over de coronacrisis nooit van God gewaagde.… Lees het volledige stuk

Selfie

Leven zonder God is geen sinecure. Na twee-en-een-half jaar kan ik dat wel beamen. De mogelijkheid op zich was me vóór die tijd niet ontgaan, maar dat die voor mij was weggelegd… Ik denk dat ik die stap doodgewoon niet aandurfde. Tot in september 2017. … Lees het volledige stuk

Voice of Hope

In het onherbergzame zuidelijk deel van Bonaire waar het koloriet van land, lucht en water je de adem beneemt, tussen de ezelopvang in de buurt van het vliegveld en de bekkens van een zoutziederij, ligt aan de EEG-boulevard richting Willemstoren een omrasterd terrein met een viertal beklimbare antennes tot in de wolken en aan de voet ervan een, vanuit de verte, onaanzienlijke pluk bijgebouwen. De weggebruikers, merendeels op jacht naar restanten van een stervend rif of een onstuimige branding, hebben er volstrekt geen erg in. Het staat immers op geen enkele plattegrond, zelfs niet als point of interest.… Lees het volledige stuk

Gedwongen winkelnering

Leden van zowel de Eerste als de Tweede Kamer stonden dit jaar vooraan in de stoet officiële rijksgenoten van overzee die hier op Bonaire een kijkje komen nemen. Ze komen en gaan, op alle mogelijke tijdstippen en gewoonlijk slechts voor even. Wat ze precies uitspoken en waar het goed voor is, mag Joost weten.  … Lees het volledige stuk