Afl. III: Eva’s verrassing

Langzaam maar zeker plooit zijn lichaam zich naar haar handen. Zijn geest gaat erin mee, zoals het water van de zee komt aanrollen en zich weer terugtrekt. Met af en toe een extra rilling of schok, naargelang de ene plek zich gevoeliger toont dan de andere.

“She’s the hell, man,” liet Marc hem gisteren weten. Alsof hij zijn beste vriend een tip gaf. De vorige keer dat hij hier met een cruiseschip aankwam, was hij vrijgezel en nu heeft hij een vriendin bij zich. Try your luck en denk niet te gauw dat je leven voorbij is, zei hij ook nog.

Zijn gedachten fladderen alle kanten op. Tenzij ze met een hand in de buurt van zijn kruis komt. Dat ze ook zijn billen onder handen nam was geen verrassing, maar toen voor het eerst een hand doordrong in de ruimte ertussen, schoot er een rilling door zijn lijf en … Lees het volledige stuk

Afl. II: Eva’s verrassing

De massagetafel is nogal smal. En voelt, onder zijn gewicht, minder stevig aan dan hij zou willen. Maar hij wil niet kinderachtig zijn. Wie a zegt, moet ook b zeggen.   

De aanwijzingen van Marc, de Rotterdammer van de afgelopen avond in het casino,  klopten als een bus. Volg het wandelpad richting Philipsburg en buig mee naar links, waar de promenade langs het strand begint. Op dat punt zou hij een zwart schoolbord moeten zien met een voornaam en woorden als salon, massage of spa èn een pijl naar rechts. 

Inderdaad, er stond Lisa op en het chique pour femmes & hommes. Wie weet had ze wel een man in dienst, dacht hij nog, zodat je kon kiezen. Smaken verschillen en de ene salon zal iets anders in de aanbieding hebben dan de andere. 

Bij de tweede dwarsstraat hing een zelfde soort bord, op een muur gespijkerd. Ongeveer tegelijk trok … Lees het volledige stuk

Afl. I: Eva’s verrassing

Dit is de eerste aflevering van een niet eerder gepubliceerd feuilleton van Theo Ruyter, dat – behoudens overmacht – wekelijks op deze site wordt voortgezet tot het verhaal is afgelopen (24/7/2022).

In zijn hele familie was, voor zo ver bekend, nooit iemand de Noordzee overgestoken, laat staan de Atlantische oceaan. Een weekje weg in eigen land was voor hem de sport geworden die nooit verveelde en daar had hij zijn hele gezin in meegesleept. Tot zijn dochter Eva zich, drie jaar na Moeders overlijden, in het hoofd haalde dat hij levenslang had verlangd naar een zalig zonnige cruise in de tropen. 

Door een foutje van de bank in haar voordeel was die plotseling, op een gewone doordeweekse dag, schatrijk geworden. Maar ze had geen idee wat ze ermee aan moest. Dat hadden ze haar thuis niet geleerd. Het liefst was ze het zo gauw mogelijk weer kwijt. Toevallig had … Lees het volledige stuk

Identiteitsstress

Het leek zo eenvoudig… 

Sinds mijn emigratie naar Suriname in 2014 was ik gewend aan de  gedachte dat ik met een Nederlands paspoort in de wereld kon gaan en staan waar ik wilde. Ik noemde mezelf ‘luchtvluchteling’, omdat ik niet wilde verhelen dat ik het gave land van Rutte kon missen als kiespijn én dat ik me een vliegticket kon veroorloven in tegenstelling tot de velen die heel wat meer risico’s namen om zich een ander leven te verschaffen. Zo, vrij als een vogel, ruilde ik na vier jaar Suriname in voor Bonaire en besloot ik dit jaar ook Bonaire de rug toe te keren om mijn heil te zoeken in het zuidelijk, subtropisch, deel van Europa. Bij wijze van tussenstap zou ik dan tijdelijk mijn scheepsvracht in Nederland onderbrengen en vandaar doorverhuizen. 

De afgelopen jaren heb ik mezelf vijf keer ‘verlof’ in Nederland toegekend, twee keer met oud en … Lees het volledige stuk

Kladderadatsch

Ik heb mijn hielen nog niet gelicht, of ik lig al wakker van de vraag wat ik de afgelopen jaren als eenentwintigste-eeuwse  tropenganger in op z’n Hollands of Zeeuws gekoloniseerde (ei)landen heb geleerd. Zowel onderwerpen waar ik voorheen geen weet van had als verschijnselen die ik wel kende maar waarover ik heel anders ben gaan denken. 

Een van die lessen betreft het onderscheid tussen geslaagde ofwel volwaardige staten en mislukte staten (failed states) die niet voor vol worden aangezien. Een voorloper van ‘mislukte staat’ was de benaming bananenrepubliek, die oorspronkelijk vooral van toepassing was op instabiele politieke systemen in Centraal-Amerika en het Caribisch gebied in de eerste helft van  de afgelopen eeuw. 

Recente lijsten van mislukte staten worden gedomineerd door voormalige Europese kolonies in Afrika en het Midden-Oosten. Denk aan het viertal Jemen, Somalië, Zuid-Soedan en Syrië, met – naar het heet – 90 miljoen mensen in totaal. Opmerkelijk is … Lees het volledige stuk

Steen des aanstoots

Er moest een operatie aan te pas komen om nog beter voor ogen te krijgen, waarom het leven in dit deel van de wereld me tegenstaat en ik op zoek ben gegaan naar graziger weiden.

Het stond een maand geleden op een vodje papier, dat me werd meegegeven tijdens de slordige intake in een ziekenhuis op Aruba, temidden van allerlei andere handelingen en bezigheden die na de (netvlies)operatie gedurende bepaalde periodes uit den boze zouden zijn: ’lezen met of zonder bril’ (vier weken). 

Het woord schrijven kwam in het stuk niet voor, alsof die bezigheid  volstrekt niet aan de orde was. Misschien werd dat wel  geassocieerd met een variant van de aapachtigen die in deze contreien nooit was voorgekomen of gedoemd was het loodje te leggen zonder dat er een haan naar zou kraaien. 

Later kreeg ik van de chirurg te horen dat ik dat specifieke  gebod na een weekje … Lees het volledige stuk

Wat heet zorg?

Als de zorg – in medische zin – niet gepaard gaat met voldoende empathie, ben je als lijdend voorwerp in de aap gelogeerd. Daar ben ik de afgelopen weken meer dan ooit van doordrongen geraakt en niet alleen figuurlijk. Stap voor stap, zodat ik het aanvankelijk nauwelijks door had en ten slotte des te harder onderuit ging. 

Het begon in het begin van dit jaar, toen de poli oogheelkunde van ons ziekenhuis (Mariadal) besloot voor mij een verzoek om behandeling in te dienen bij een collegiale instelling op Aruba, het Instituto medico San Nicolas (ImSan). Na drie jaar wikken en wegen over oogaandoeningen en daaruit voortvloeiende klachten mijnerzijds, een reeks eindeloos herhaalde metingen, proeven en consulten van deskundigen van heinde  en ver, die me per saldo weinig hadden opgeleverd. 

Inzet van het verzoek aan het ImSan was een netvliesoperatie aan mijn linkeroog, waar een maculapucker was waargenomen als hoofdoorzaak van … Lees het volledige stuk

Coffie voor het volk

Eigenlijk was Désirée E. Coffie (55) helemaal niet voorbestemd voor de politiek. Na haar studie in Nederland werkte ze als docent en consultant en vestigde ze op Bonaire haar eigen logopediepraktijk. 

Een jaar na de oprichting van de Movementu di Pueblo Boneriano (MPB) in 2013, raakte ze geïnteresseerd in de nieuwe partij en ging ze aan de slag als medewerker communicatie. Maar ze werd pas lid, toen partijleider Elvis Tjin Asjoe erop aandrong dat ze zich kandidaat zou stellen voor de verkiezingen van 2015.

De MPB werd de grootste partij, maar bij de samenstelling van een nieuw bestuurscollege viste die achter het net. Dat betekende dat Coffie haar politieke leerschool kreeg in de oppositie.

“Ik was overal voor in,” zegt ze eind maart 2022, terugkijkend op een reeks bewogen jaren, “zolang wat ik deed maar ten goede kwam aan het volk. Mijn grootste  interesses waren financieel beheer, onderwijs, gezondheidszorg en … Lees het volledige stuk

Pappen en nathouden

Als één onderdeel van het Nederlands regeringsbeleid   zich bij uitstek leent voor het motto pappen en nathouden, dan is het wel Koninkrijksrelaties (KR). Een benaming die – let wel – uitsluitend slaat op de hedendaagse verhouding tussen de staat Nederland aan de Noordzee en wat nog resteert van zijn overzeese gebiedsdelen. KR maakt met Binnenlandse Zaken deel uit van een en het zelfde ministerie. 

Niet voor niets klaagde prof. dr. Gert J. Oostindie onlangs, op 17 december, in zijn afscheidscollege als hoogleraar koloniale en postkoloniale geschiedenis aan de Universiteit van Leiden over een gebrek aan institutioneel geheugen. 

“Steeds weer nieuwe politici, ambtenaren en andere professionals die opnieuw het wiel uitvinden. Er wordt nauwelijks geïnvesteerd in kennisoverdracht. Zo komen we er nooit.” (Zie zijn verkorte versie in het Antilliaans Dagblad van  20 december.)

In die zelfde donkere dagen voor Kerstmis zat trouwens, op korte afstand daarvandaan, de premier van het land … Lees het volledige stuk

Flessepost

Vanmorgen, in mijn studio aan zee naar schatting 10.000 km ver van Poetins strijdtoneel, werd ik wakker met de boodschap in mijn oren: je hebt een cadeau gekregen en niet zo maar wat, nee iets groots, kijk maar, een heuse  trompet. Hoeveel heeft die gekost, riep iemand, twee duizend of drie duizend? En een andere stem: heb je de matsjoek? Terwijl me ook te verstaan werd gegeven dat er iets mis was met de keus of de aankoop. Te veel  betaald, heimelijkprovisie opgestreken, een kat in de zak, zoiets. En dat rare woord kon wel eens hoes of doos betekenen.

Leuk, mijmerde ik nog, het is lang geleden dat ik een groot cadeau kreeg. En zo origineel, al zou ik dan wel ergens les moeten nemen. Maar wat me het eerst te doen stond was  achterhalen wat er fout was gegaan en wie ik daarop kon aanspreken. 

Ter adstructie nog … Lees het volledige stuk