Afl. VIII: Eva’s verrassing

Het is veel drukker op Juliana Airport dan hij verwachtte.  Vooral Amerikaanse toeristen. En niet eens een aparte uitgang voor houders van een Nederlands paspoort. Tot overmaat van ramp duurt het een eeuwigheid, voor hij zijn koffer op de lopende band ziet aankomen. Ondertussen is het avond geworden.  

 Bij het verlaten van de aankomsthal valt zijn oog het eerst op de personenwagens aan de stoeprand, waar mensen staan te wachten en bagage wordt ingeladen. In tweede instantie ook  op de stukken karton en vellen papier die wachtenden hoog houden en ook naar hem uitsteken. Maar hij kan niet goed lezen wat erop staat. Tot hij zijn naam hoort uitspreken, met een perfecte R, en omkijkt.

Een donkere man, sportief, Red Bullcap, strak T-shirt om de schouders en spijkerbroek met niet te veel scheuren, die meteen zijn hand uitsteekt.

“Ik heb u gezien, bij Lisa in de salon!” 

Rinus is aangenaam … Lees het volledige stuk

Afl. VII: Eva’s verrassing

Als herboren komt Rinus weer tevoorschijn. Met alles wat hij daar nog had liggen, twee handen vol. Marc doet de inspectie en marcheert voorop naar de eetzaal.  

Maggie laat zich verontschuldigen, zonder opgaaf van redenen. Waarschijnlijk heeft ze de situatie heel goed aangevoeld: ze kan de twee nu beter aan hun lot overlaten.  

Marc is ook degene die Rinus erop wijst dat hij beter hier op het schip Lisa een berichtje kan sturen – WIFI is niet overal vanzelfsprekend – en hem herinnert aan de purser, bij wie hij zich zou moeten melden.  

Het blijkt een vrouw die niet zomaar iederéén te woord staat. Waar het om gaat, is de vraag van een bemanningslid bij de uitgang waar medepassagiers zich verdringen om een pasje te bemachtigen. “O, dat verandert de zaak, komt u maar mee.”  

“Het komt inderdaad wel eens voor,” zegt de purser tien minuten … Lees het volledige stuk

Afl. VI: Eva’s verrassing

How are you, Rinus?  

When do you come back?  

Have a good trip!  

Lisa  

Kort maar krachtig! Hij kan de drie zinnetjes wel dromen, al kost het hem nog steeds moeite ze te geloven.  

Vanmorgen – hij was zo duf als een konijn – stond er niets op zijn telefoon. Dus kwam Marc zijn vraag – wat doe je hier nog – weer loeihard binnen. Om zijn ongeduld te bedwingen heeft hij room service gebeld, maar meer dan het croissantje en een bak koffie kreeg hij niet naar binnen. Toen maar eens geprobeerd zo’n patrijspoort open te peuteren. Alsof hij aan de horizon een blik van haar wilde opvangen. Hoe lang zou het duren, als hij overboord sprong en half levend aan wal werd gebracht? De gekste dingen haalde hij zich in het hoofd. Misschien had ze niet eens telefoon of geen bereik. Zij zat … Lees het volledige stuk

Afl. V: Eva’s verrassing

De middag verstrijkt als een regenachtige zondag in januari: er komt geen einde aan. Wat vanmorgen vroeg nog zo bijzonder was, het wakker worden midden op zee, met twee patrijspoorten, een op het noorden waarvandaan ze gekomen waren en een op het oosten waar de zon opging, de aankomst in de Grote Baai, zijn eerste schreden op een tropisch eiland lijken nu een eeuwigheid geleden of, nog erger, een droom die hem niet meer kan boeien.

Het eten in de eerste de beste hamburgertent die hij in het Atrium kon vinden is geen succes en wat hij sindsdien verzint om de tijd door te komen kan hem evenmin bekoren. Het zwembad op het bovendek met de enorme glijbaan dwars door een meters hoge nepjungle, de winkels, café’s, theaters, fitnessruimtes, zelfs het intieme zaaltje voor geestelijk welzijn, hij ruikt eraan, houdt het even vast, maar laat het al gauw weer achter … Lees het volledige stuk